نمی دانم 8 مارس را باید به شیوه و تاریخچه اش گرامی داشت یا به سبک این سالهای سرزمین مادری مان به ماتم نشست؟

باید یکسال دیگر برای 8 مارسی دیگر صبر کنم تا شاید جایی نوشته ای خطی کسی از حقوق زن بگوید

خسته از روزهای تکراری بیمارستان دنبال سوژه ای برای نوشتن می گردم.مشکل این نیست که چیزی برای رج زدن نباشد نه...

عکس آن، مشکل این است که نمی دانم بین این همه درد و زخم از کدام یک بنویسم

آخرین باری که دستم روی کلید های مشکی لغزید گرچه به قصد شرکت در هیچ رقابتی نبود اما همان نوشته ی ساده ی بی ادعا پست برگزیده ی جشنواره ی زن وبلاگ نویسی و مشارکت شد تا دست کم من به این باور برسم که چقدر از درد نوشتن کار ساده ایست

8 مارس دیگری هم گذشت و من امسال درگیر درس و بیمارستان و فشار روزمره از همه چیز و همه کس دور افتادم اما از درد نه

این درد مشترک

این تبعیض ریشه دار این ستون فشار که زن را محکوم و محبوس و رنجور می کند شهر و کشور و زمان و مکان نمی شناسد

نیاز نیست پای از در بیمارستان بیرون بگذارم ظلم با هوا آمیخته است

دخترکی 22 ساله روی یکی از تخت های بخش مان در انتظار عمل جراحی سرنوشت سازی بستری است سیر پیشرفت بیماری آنقدر زید است که دخترک را سوژه ی گفتگوهای روزمره ی کادر پزشکی کرده است .درمانگاه بخش کتابخانه سلف همه جا صحبت از اوست .دخترک که ظاهر زیبایی هم دارد به تازگی نامزد کرده است .چند روز پیش نامزد محترم که به ظاهر برای عیادت به بیمارستان آمده بود با داد و بیداد فراوان همه ی بخش را به هم ریخت فکر می کنید مشکل چه بود؟

"اگه عملش کنید دیگه نمی خوامش می خوایید ببرید ناقصش کنید بندازید بهم!" و به همین سادگی پدر دختر از ترس بی آبرویی دخترش و جدایی قریب الوقوع!به عمل رضایت نداد و دختر در آستانه ی خطر مرگ را با رضایت شخصی مرخص کرد و به خانه برد تا به حجله بفرستد!!

قدم زنان به محوطه ی باز می روم تا کمی نفس بکشم کسی از پشت سر صدا می زند خانم پرستار
...

برمی گردم و لبخند می زنم چه می توان گفت به پیرزن ژنده پوش روستایی که در باورش دختران جوان چیزی بیش از پرستاری نمی توانند بیاموزند؟آری این برخورد هر روز و هر ساعتمان است خیل کسانی را که اجازه نمی دهند پزشکی زن معاینه شان کند خیل کسانی که پرستار خطابمان می کنند و خیل کسانی که هر روز و هر ساعت از پزشکان زن سراغ دکتر را می گیرند جز با لبخندی و آهی نمی توان جوابگو بود.....

در ورودی هر کدام از درمانگاه های بیمارستان را که باز کنم نوشته ای پشت دیوار به چشم می خورد به این مضمون که برای بستری شدن به همراه داشتن رضایت نامه ی شوهر یا گواهی فوت شوهر الزامیست و من تا صبح هم که با استاد پزشکی قانونی بحث کنم فایده ای ندارد

حق با استاد است رضایت همسر و حتی اطلاع او از بیماری زوجش جز در بیماری های مربوط به روابط زناشویی شان نیاز نیست اما استاد جواب نوشته ی پشت در درمانگاه و قوانین رایج بر بخش ها را چه کسی می دهد؟!!

دو سه روز پیش مریضی داشتیم که مبتلا به نوعی بیماری خودایمن به نام لوپوس بود این بیمار حدود دو ماه قبل دچار سکته ی مغزی شده بود و نمی توانست بدون کمک همسر خود از جای برخیزد.نا توان شده بود و از عهده ی ساده ترین کارهای روزمره اش هم عاجز

ده سال گذشته خانه نشین و مستاجر بود و زن جوانش خرج زندگی ومراقبت از مرد را بر عهده داشت.دیروز وقتی همه ی دنیا به پیشواز 8 مارس می رفتند مرد با همان دست های کم توان زنش را زده بود و تهدید کرده بود که اگر او را به خانه نبرد زن را می کشدو حرف های رکیکی را با زبان نیم بندش بیان کرده بود که ...

و عصر همان روز مرد با رضایت شخصی مرخص شد و به خانه رفت.....

آری هوا با ظلم آمیخته است آنقدر که نمی توان جایی و مکانی برایش یافت دنیای تبعیض و ظلم علیه زن پایانی ندارد دیواری ندارد سقفی ندارد حدی ندارد...

هر جا که باشی تنها کافیست زن باشی آنوقت محدودیت و محرومیت را احساس می کنی انگار که در کیسه ی پلاستیک نفس بکشی خفه می شوی اگر جیغ بزنی پلاستیک بیشتر به صورتت می چسبد و نفست را بند می آورد پس هروقت خواستی نفس بکشی به یاد بیاور که تو یک زنی

نه اشتباه نکن نمی گویم نفس نکش یا از فشار درد جیغ نزن نه...

نفست را تو بده و با تمام قوا به بیرون بدم اینطور همه ی پلاستیک های اطراف از نفس عمیق تو باز می شود

خدا را چه دیدی شاید یکروز آن کیسه ی پلاستیکی اطرافت را پاره کردی و از پشت آن جدار مات در آمدی شاید آنوقت من هم پوسته ام را پاره کرده باشم و دنبال هم نفسی بگردم تا در هوای باز با من فریاد بزند......