| |||
|
|||
خودم را در او می بینم ،یکی دو سال بعد در لباس سفید رنگ پزشکی عازم شهری دور از خانه می شوم.شاید من هم در میانه ی یک روز تعطیل خسته از کار و کشیک و بیمارستان و درد و خون،دلم بخواهد چن قدمی با دوستی،همکاری،یاری،قدم بزنم و از آسمان و زمین، ریسمان ببافم،آنوقت ....
خاک های سیاه ناباوری را باور می کنم و خاک در برگرفته ی او را نه
خودم را می بینم زیر خروار ها خاک، تنها به جرم زن بودن
می دانم که زن در منش آنها مجرم بالفطره است زن یعنی نابخشوده یعنی منشا فساد یعنی عین لغزش یعنی شهوت
اما در باور من زن اصل آفرینش است منشا حیات عینیت عشق آری می نویسم و اینبار با اسم خودم امضا می کنم
من رعنا هستم از آنروز که مادرم رنج های سالیان تحصیلش را فدای لبخندم کرد تا آنروزی که با هم از خانه بیرون رفتیم تا دنیا را فتح کنیم بوده ام
و آنروز سرد پاییزی،روز جشن شکوفه ها، وقتی آن پارچه های سرمه ای و سیاه و خاکستری را بدورم پیچیدند برا ی اولین بار دریافتم که آنچه تا کنون بوده ام نمی مانم
روزها و گذشت سالها باورم را پررنگ کرد که رعنای درونم رعنای مادر نمی تواند آن رعنای دیگر را بشناسد یا شاید هم نمی خواهد.رعنای درون من نتوانست یا نخواست وقار را در لباس های تیره و بلند در روبرگرداندن های مصلحتی در حریم های کلیشه ای در حرف های توخالی در قوانین نابرابر دیه و حضانت فرزند و حق طلاق بیابد
آری رعنای درونم ضجه های کودک 6 ساله ای را در دفتر کار مادر شنیده بود که تنها به جرم رسیدن به سن قانونی!!مجوز اقامت آغوش مادر را از دست داده بود
رعنای درون من آن ضجه ها را هرگز از یاد نمی برد آن اشک ها را ،آن کودک را که التماس میکرد تا قلکش را بدهد و در ازای آن مادرش را بگیرد از خاطر نمی برد آن کودک را که دیده بود مادرش در ازای حق طلاق حتی دارایی را که با درآمد خود در خانه ی کوچکشان اندوخته بود به پدر بخشیده بود و پدر چه ناجوانمردانه کمی بعد فرزند را در کفه ی معامله قرار داده بود و قانون
...
رعنای درون من ضعف ها را دیده بود و نابرابری ها را به خاطر داشت آن پرونده ی کذایی قتل ناموسی را و مادر را که تا هفته ها مات و مبهوت هر از چند گاهی چشمانش از اشک لبریز می شد
رعنای درونم حالا بزرگ شده
پزشکی می خواند اما گهگاه در بیمارستان پرستار خطابش می کننند و از او سراغ دکتر را می گیرند
شعر می گوید و مقاله می نویسد اما با نام حقیقی چاپ نمی کند
/ارزوی قدم زدن نیمه شب ،کنار آبی کارون را در خود می کشد و به شمردن ستاره ها از حیات خانه طوری که در تیررس کارگران ساختمان های اطراف نباشد دل خوش می کند
رعنای درونم اما هنوز هم عوض نشده
هنوز هم آن رعنای دیگری را که در اولین روز مدرسه دید نپذیرفته،ایستاده ،می جنگد،می میرد ،اما ایستاده میمرد
پ:ن:برای فخرالسادات محتشمی پور به پاس گرمای نگاه و کلامش در زمستان اهواز
پ.ن2:نمی دانم چرا این پست بطور خودکار از نوشته هایم حذف شد!!دچار توهم سانسور شدهام!یا شاید همه چیزو همه کس به واژه ی زن حساسیست دارد حتی صفحه ی لرزان مجازی،این را به بهانه ی اولین برنامه ی عمومی مجمع زنان خوزستان نوشته بودم و بهانه ای شد برای اینکه در جشنواره وبلاگ نویسی زن-جامعه و مشارکت شرکت کنم ....
TrackBack:
TrackBack URL for this entry:
http://www.hoviyat.org/cgi-bin/cms/mt-tb.cgi/41
Comments:
رعنا جان
برای من اینطور بود که سالها گذشت و فهمیدم زخمهایی که زمانی مثل خوره روحم را در انزوا میخورد و میتراشید ، بیشتر تنیده عنکبوتهای کافکایی ذهن خودم بود تا واقعیت و حقیقت بیرونی .
نه نفعی دارم و نه غرضی و نه مرضی اما مطمئن باش که بیشتر کسانی که نگاهت می کنند یا بقصد تحسین است ، یا حسد یا تحبیب .
مطمئن باش ، مطمئن باش و مطمئن باش که خیلی بعید است با قصد تحقیر باشد .
زنی ؟
چه خوب ! کاشکی من هم بودم ...
داستان ضعیفه و جنس دوم و یا حکایت پرستار خواندن خانم دکتر وغیره رامادران ما میشنوند و می خندند، ناراحتشان هم نمی کند : اعتماد به نفسشان بزرگتر از این حرفها است .
البرز || April 2, 2008 12:54 AMسلام / خيلي دوست داشتم نوشته ايي كه آنهمه جايزه را برده بود بخوانم. حالا مي خوانم و مي بينم كه چقدر خوناست و روان و آرام.
دوست من؛ سالها پيش برايت دو جمله نوشتم و گفتم تو يادگار جواني مني آن روزها كه با احساس حرف سياسي مي نوشتم. مواظب قلمت باش بگذار بيشتر آزاد باشد.
موفق باشي
سلام رعنا جان
من از نزدیک میشناسمت و شاید تا خدودیم با روحیاتت که نه ولی با کارهات آشنا باشم
من کلا قلم زیبایی ندارم و نمیتونم حرفام رو کلیشه کنم ولی اینو میگم که با اینکه از جنس مخالفتم و شاید بیشتر تنفر شما از ماهاست که چرا خودمون رو بالا گرفتیم.
ولی باید بگم که 90% من ایراد رو در خودتون میبینم خودتون منظورم جنس زن زنی که میتونه تمام خونه رو در دست داشته باشه حتما می تونه پسری رو تربیت کنه که به جنس زن احترام بزاره بهش بها بده
خود زن می تونه خودش رو بالا بکشه مگه نه؟
پس همه باید مثل تو مادرت و خونوادت باشن
موفق باشی و به کارت ادامه بده
پشت دروازه هر لحظه تنهایی من قصه های بی کسیست
قصه هایی که به ساز دل من می رقصند
در میان بوته زار ذهن من
بلبل عشق چنین می پرسد
که کجاست آن گل سرخ؟
که به هر گوشه ای از عمق وجودش بنگری
آسمانی آبیست . . .
شاید معنی گل سرخ برای من با تعبیر شماازگل سرخ تفاوتی به درازای لحظه های تبعیض داشته باشه. . .
اما مطمئن هستم که شما هم به دنبال گل سرخ می گردی.
نمی دونم چرا ولی همه نوشته های شما بوی غم میده. . .
امیدوارم با پیدا کردن گل خودت
موفق تر از همیشه باشی.
غریب آشنا
Post a comment:
تا انجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود بصورت فینگلیش خودداری نمایید