خدایا با تو هستم...
October 30, 2009 5:23 PM
تا کی صبر؟
پیش از عید امسال بود،شلمچه...
محبوبه کنار چادر رنگ و رو رفته ی کنترل خواهران نشسته بود و گریه می کرد.اجازه نمی دادند شهدا را بی چادر سر کردن ببیند(قوانین مخصوص ایام نوروزی که فقط 2 ماه در سال اجرا می شود و در بقیه سال می توان شهدا را فقط با خلوص نیت زیارت کرد و نیازی به چارد نیست!)و نمی توانست برای خودش حلاجی کند که چرا اعتقاداتش را برای یک تکه پارچه ای که دوست نداشت به زور بر سر کند باید زیر پا بگذارد،با گریه به دختر مسئول کنترل که با اصرار از او می خواست تسلیم شود گفت:من شکایت شما رو از همین جا به شهدا می کنم...
آن روز محبوبه با آن حرکت درسی به من داد که اندازه ی همه ی ایستادن ها و مردانگی ها شیرین بود،و تمام راه برگشت از آبادان به اهواز را در غمی بزرگ غوطه ور بود و آخرش شکایتش به شهدا را بر برگه های سیاه و سفید 40چراغ نوشت تا حرفش نگفته نمانده باشد ،که صدایی که به عدالت خواهی بلند است را باید فریاد کرد...
آخرین باری که دیدمش اواخر اردیبهشت بود،چقدر دلتنگی توی دلم مانده بود و چقدر حرف و چقدر زمان کوتاه بود و چقدر آن لباس های سبز زیباترش کرده بودند،محبوبه ی مهربان دوست داشتنی با آن انگشتان کشیده ی بلند که وقتی خودکار به دست می گرفت ،در دستش می لرزید و وقتی شاد می شد طنین خنده هایش لبخند را مهمانت می کرد و غمش بی دلیل از غصه لبریزت ،آنقدر ظرافت و در عین حال قدرت و ایستادگی در وجود این دختر قشنگ بهم آمیخته که می ترساندم که آنجا پشت آن دیوار های زشت و بلند،بشکنندش و او با تمام وجود مقاومت کند و بیشتر آزارش دهند
آی محبوبه آی محبوبه،جمعه صبح نشستم و برایت نامه نوشتم،یک نامه به او(استاد کریم)و از هرچه در دلم بود گله کردم،از اینکه تو را در چنین امتحانی قرار داده و مارا به خاطر تو،از اینکه احساس کردم تنهایمان گذاشته از اینکه حس کردم یادش رفته ما را جوانانمان را روزگارمان را...
نامه به شکل عجیبی پاک شد!!شاید آمده و برش داشته،مجبور شدم دوباره بنویسم اما نشد،که حرف دل را یکبار بیشتر نمی شود از اعماق وجود گریه کرد...
محبوبه،آی محبوبه،دلم به اندازه ی تمام روز های خوبی که هنوز آسمان آبی بود برایت تنگ است وبا اینکه می دانم که محکم و پابرجا یاستاده ای ،نمی توانم جلوی دل نگرانی هایم را بگیرم،قوی باش دختر(میدانم که هستی)
دیروز داشتم به این فکر می کردم که دیوار های اوین چقدر بلند اند،فکرش را بکن همه ی دیوار ها را شاخه های سبز محبوبه پر کند،فکرش را بکن؟شاخه های محبوبه ی شب را حتما دیده ای،سبز ونرم،به آرامی راهش را باز می کند و وقتی آنقدر زیاد شود که عطر محبوبه همه جارا بگیرد شاید دیوار ها را هم خراب کند،یادت باشد که همه چیز از یک ترک شروع میشود و تو خوب بلدی به دل سیاهی ترک بزنی....
دلم نمی آید با تو حرف نزنم،با اینکه می دانم حالا دارم برای خودم می نویسم اما دلم نمی آید حرف نزنم
منتظرت هستم میدانم می آیی و با هم می نشینیم و این خطوط را می خوانیم و به زندگی و بالا و پایین هایش می خندیم
آی محبوبه،یعنی می شود خندید؟دوباره آسمان آبی می شود؟یعنی میشود عطر محبوبه جای بوی تند گاز و دود فریاد را بگیرد؟
یعنی...
پ.ن:برای محبوبه ی حقیقی عزیز و همه ی کسانی که بدون آنکه بدانند و بدانیم چرا در بندند
توسط 
