RSS

درباره نویسنده



او هست

timeicon February 17, 2010 2:34 PM

Sunset.jpg

این داستان یک آدم است البته به گمان خودش!روز اول که به دانشکده ی پزشکی پا گذاشتم فکر می کردم خدا باید خیلی دورتر از این حرف ها باشد..آدم...یک کله ی پر از نورون یک تنه ی پر از خون و عضله و بافت چربی و ...حتی قلب آدم هم یک تلنبه ی ماهیچه ای با محرک الکتریکی بیش نیست.پس خدا کجا بود؟زیاد طول نکشید تا گذارم به بیمارستان بیفتد و بویش را، حضورش را ،حس کنم.که اگر او نبود خیلی از لحظه ها تلنبه ی ماهیچه ای که باید می ایستاد به حرکت ادامه نمی داد.اسمش را می گذاریم معجزه و بی تفاوت از کنارش رد می شویم ولی من سر طناب این معجزه را گرفتم تا به چون اویی برسم که حالا می دانم لابلای همه نورون ها عضلات خون و ...ردپایی از عظمت اوست.این آدمی که شاید بتوان اسمش را آدم گذاشت را او در دنیایی امتحان می کند که معیار های خوبی و بدی اش رنگ باخته و این مثلا آدم خیلی جاها کم می آورد می برد و بعد دستانش را دراز می کندو...

من آن آدمم...
هرچه فکر می کنم از حکمت این روزها سر در نمی آورم گرچه مطمئنم که در کار او همیشه حکمتی هست.از این همه رنج و نگرانی و درد به کجا می خواهیم برسیم .نمی دانم!اما ایمان دارم که پایان روشنی هست.این روزها آنقدر خسته ام که حتی نای اعتراضم هم نیست و تنها دلخوشی ام این است که او هست...
او هست و چنان هست که انگار کسی نیست،ولی هست ...
و این آدم استخوانی با پوششی از پوست و یک عالمه تار ماهیچه ای و نورون و خون و رگ،خسته از همه ی درد های این روزها کماکان منتظر اوست
این چند خط بی معنی را نوشتم که اول بگویم تنها نیستم و نگرانم نباشید و دوم بگویم که آنقدر خسته ام که توان نوشتنم نیست .منتظرم نمی دانم چرا و چطور اما می دانم ابرهای تردید و غم را نسیم خواهد برد.و تا آن هنگام منتظرم
تا او چه طلب کند...
پ.ن:برای او:

تمام لحظه های دور را،
تمام روزهای در عبور را،
که بوی نا و نم گرفته،
سرکشیده ام،
باورم کن آن زمان که آه می کشم،
آن زمان که می نویسم از فراغ تو،
گشته ام ،ولی ،
از تمام راه های دل ،
فقط به تو رسیده ام


author توسط رعنا | در شاخه: شخصی | comments 10 نظر