هویت

از در اورژانس که داخل می آیم همهمه و داد و فریاد است.میدوم و کیفم را روی پیشخوان داخلی اورژانس پرت می کنم و می پرم وسط معرکه...خدارا شکر همه چیز به خیر می گذرد اورژانس که آرام می شود و به سراغ وسایلم می روم می بینم در کیفم باز است.آی از دل غافل که چقدر این دزد ها مرا دوست دارند!!
کمکی اورژانس می گوید پسربچه ی 11،12 ساله ای را دیده که آن اطراف می چرخیده...

دیروز مادر به کانون اصلاح و تربیت رفته بود تا با یکی از موکلین اش صحبت کند
کانون اصلاح و تربیت دل آدم را به درد می آورد.پر است از نوجانان و بچه هایی که به خاطر یک لقمه نان دزد می شوند...

آقای همسر باید کلی نزری پخش کند تا قبل از اینکه آقای همسر ما بشود شرکتشان که نزری میداد کلی آدم گردن کلفت می آمدند می خوردند و می رفتند.الان چند سالیست که راه خانه های سالمندان و یتیمخانه ها را هم به او یاد داده ایم.البته خودش هم بلد بود یادش نبود:p
امسال یادم باید به کانون اصلاح و تربیت هم باشد.
به نظر شما،واقعا کانون اصلاح و تربیت ،اصلاح می کند؟یا برخورد های ریشه ای تری لازم است؟وقتی نان نباشد آیا با اندرز می توان کسی را تربیت کرد؟

می آید لبه ی روپوشم را می گیرد و زار میزند.به خدا بعد پدرو مادرم همین یه دونه خواهر برام مونده،تورو خدا خانم دکتر یه کاری کن عملش کنن به روح پدرم پولش رو جور می کنم تورو خدا...
اینقدر بد التماس می کند که اشک در چشمانم حلقه می زند.کمک بهیار ccu به کمکم می آید .تا شب چهره اش از ذهنم بیرون نمی رود .کاش دست من بود کاش کاری می توانستم بکنم.خدا می داندروزی،هفته ای چند مورد مشابه می بینم بی آنکه کاری از دستم ساخته باشد.بچه تر که بودم فکر می کردم بزرگ می شوم و مثل قهرمان قصه ها و کارتون های بچگی همه ی آدم خوب ها را نجات می دهم همه ی فقرا را سیر می کنم و نمی گذارم اشک به صورت کسی بیاید اما هر چه بزرگ تر می شوم انگار سقف دنیا کوتاه تر می شود انگار آنهایی که دستشان به جایی می رسد هیچ کدام در کودکی کارتون نگاه نمی کردند انگار یادشان رفته چقدر قهرمان قصه ها بودن خوب است،هر کسی گناهش را به گردن ما فوقش می اندازد...ای لعنت به این سیستم!!
تا شب مدام فکر می کنم.یک خواهر بیشتر ندارم،اگر من جای او بودم...اگر می دیدم که جلوی چشمم عزیزی که می تواند درمان شود به خاطر چند اسکناس بی ارزش...خدایا ......
حسابی کلافه ام.با یکی از دوستان بیرون می روم بلکه حال و هوایم عوض شود
شب 5شنبه ی کیانپارس مثل همیشه شلوغ است پر از آدم های شیک پوش و خندان ..کمی قدم می زنم.بر می گردیم تا سوار ماشین شویم.دزدگیر را می زند در که باز می شود می بینم،ای داد...کیفم را خالی کرده اند.شب 5 شنبه در شلوغ ترین خیابان اصلی شهر در کمتر از 5 دقیقه همه ی وسایل و پول هایم را...ای لعنت به این سیستم!!

بدنبال امنیت...
کسی می داند این ترکیب دو کلمه ای و به ظاهر گوش
نواز بالواقع چه معنا و مفهومی دارد
نفر اول:ما برای این انقلاب خون داده ایم شهید داده ایم که دست دزدان و حرام خواران را از کشور کوتاه کنیم
نفر دوم:ارواح..ات!!
دوستی دارم که اتفاقا فرزند شهید هم هست و تک فرزند .این خانم دکتر چند وقت پیش در حالیکه در یکی از خیابان های پر رفت و آمد اهواز از این طرف خیابان به آن طرف خیابان می رفت مورد حمله ی یک موتور سوار قرار گرفت و مقاومتش تنها باعث زخمی شدن و پاره شدن لباس هایش شد و موتور سوار کیفش را که حاوی تمام مدارک و پول ها و کارت های اعتباری و ...بود به سرقت برد.
داستان را که برای پدر تعریف کردم بلافاصله پرسید فلان خیابان نبود؟ گفتم :بلی، و ایشان اضافه کرد این موتور سوار جوان سیاه پوش را همه ی اهل محل می شناسند بارها هم به کلانتری محل شکایت کرده اند ولی کو گوش شنوا و آهی کشید ...
یادم افتاد که چند سال قبل یکی دیگر از دوستانم هم در همان خیابان مورد تعرض یک موتور سوار سیاه پوش قرار گرفته است..
فرض 1:همه ی دزدان موتور سوار اهواز سیاه پوش هستند و در محدوده ی این خیابان تردد می کنند
فرض 2:خودتان حدس بزنید
دیشب مهمان داشتیم.خانواده ای از دوستان دور که برای تشکر از مادر در رابطه با پرونده ای به منزلمان آمده بودند،بحث امنیت که شد پدر خانواده تعریف کرد که چند وقت پیش کیفش را در محدوده ی فلان خیابان موتور سوار سیاه پوشی به سرقت برده و هنگامی که برای شکایت به کلانتری محل رفته یکی از مامورین با لحنی عصبانی به او گفته:ما که بیکار نیستیم می خواستی مواظب باشی.شما حاضری دست تو جیبت کنی چیزی به این بچه ها بدی که برن دنبال کارت؟!!!نکته ی جالب اینکه این آقا نظامی بازنشسته هستند...
نفر اول:الکی سیاه نمایی نکن شماها همه منافق و معاند هستید شرتون رو باید کم کرد،حالا یکی رشوه گیر پیدا کردی می خوای الکی بزرگش کنی
نفر دوم:می خوای چند تا مورد دیگه مثال بزنم؟
خلاصه اینکه این موتور سوار مهربان سیاه پوش کماکان در حال تردد به زندگی خودش ادامه می دهد و من هنوز در بخش کردن آن واژه ی دو کلمه ای آغازین مانده ام و در این بین در وحشت و ترس از ماشین های سبز و سفید که این روزها همه جای شهر هستند
و این یکی از خیل داستان هاییست که در این مقوله این روزها دیده و شنیده ام و جالب اینکه هر چند وقت یکبار تابلوی بزرگی دور میدانهای شهر با این مضمون خودنمایی می کند(اعدام علنی سارق ...مکان...زمان...)
نفر اول:چیه باز می خوای به حکم اعدام گیر بدی؟
نفر دوم:نه دنبال راه حل می گردم..جوابت رو تو قسمت دوم داستان می دم
داشتم می گفتم،ماشین های سبز و سفید آژیر سر خود همه جای شهر هستند،اشتباه نکنید نیامده اند به مزاحمان خیابانی تذکر بدهند که مزاحم دختران و زنان مردم نباشند نه...
نیامده اند کیف قاپ ها و دله دزد ها را جمع کنند نه...
حتی نیامده اند جلوی نزاع های خیابانی اشرار را بگیرند نه...
آمده اند به دختران جوان شهر تذکر بدهند که موهایشان را تو نگه دارند ،شاید هم یک دور الگانس سواری تا پاسگاه مهمانشان کنند تا دفعه ی بعدی مثلا، مانتوی صورتی نپوشند!!
نفر اول:قرتی ها،خوب نپوشید..
نفر دوم:لباس یک مسئله ی کاملا سلیقه ایست من صورتی دوست دارم به تو چه!کجای آیات و احادیث نوشته صورتی در اسلام حرام است،یا اصلا کجا نوشته امر به معروف و نهی از منکر زوریست؟آیا این ترویج ریا نیست که جلوی الگانس روسریت را پایین بیاوری و سر نبش خیابان بعدی یک... (مثل یک فحش آب نکشیده!)مهمانشان کنی؟!!
و من کماکان از ترکیب رنگ سبز و سفید و صدای آژیر می ترسم و البته از موتور سواران سیاه پوش...
و این داستان ادامه دارد....

مادر کودکش را شیر می دهد
و کودک ازنور چشم مادر
خواندن و نوشتن می آموزد
وقتی کمی بزرگ شد
کیف مادر را خالی می کند
تا بسته سیگاری بخرد
بر استخوان های لاغر و کم خون مادر راه می رود
تا از دانشگاه فارغ التحصیل شود
وقتی برای خودش مردی شد
پا روی پا می اندازد
و در یکی از کافه تریاهای روشنفکران
کنفرانس مطبوعاتی ترتیب می دهد و می گوید:
عقل زن کامل نیست
و به افتخار این سخن
مگس ها و گارسون ها
کف طولانی می زنند!
"سعاد الصباح"