هویت

مادر کودکش را شیر می دهد
و کودک ازنور چشم مادر
خواندن و نوشتن می آموزد
وقتی کمی بزرگ شد
کیف مادر را خالی می کند
تا بسته سیگاری بخرد
بر استخوان های لاغر و کم خون مادر راه می رود
تا از دانشگاه فارغ التحصیل شود
وقتی برای خودش مردی شد
پا روی پا می اندازد
و در یکی از کافه تریاهای روشنفکران
کنفرانس مطبوعاتی ترتیب می دهد و می گوید:
عقل زن کامل نیست
و به افتخار این سخن
مگس ها و گارسون ها
کف طولانی می زنند!
"سعاد الصباح"

می گویند همه جا آرام شده است
آرام مثل مرگ یک انسان
آنها زندگی را از سر گرفته اند،مثل یک مسلمان واقعی
اما با پاهای فرورفته در خون مگر می شود نماز خواند؟

امشب در حالی شاهد مناظره ی مهدی کروبی و محمود احمدی نژاد بودیم که به زعم عده ی کثیری ادبیات مشابه و برخورد صریح و جملات کوتاه و قابل فهم و حلاجی برای عامه ی مردم جامعه و سعی در تاثیر گذاری در اقشار عادی و مردم کوچه و بازار، بزرگ ترین وجه تشابه دو کاندیدای رقیب امشب به نظر می رسید. گرچه می توان این تشابه را تنها وجه مشترک این دو نفر نیز برشمرد.ادامه ی سلسله سخنان احمدی نژاد در میانه ی مصاحبه گفتگویی را که مهدی کروبی با آرامش و مشخصا با تحلیل گری از شرایط به خوبی
پیش می برد به جایی رساند که شیخ اصلاحات عنان از کف داد و به گمان نگارنده نیمه ی مصاحبه به بعد را در حالت تنش و ناتوان از مدیریت بحث گذراند
این تکنیک جنگ روانی که احمدی نژاد در مناظره با موسوی هم از آن استفاده کرد باعث شد تا بتواند بحث را به حاشیه کشانده و از مباحث مورد نظر مهدی کروبی دور نماید و در انتها با فرافکنی در دقایق اخر مهدی کروبی را مجبور به پاسخ گویی به اتهامی کرد تا زمان حمله را از او بگیرد.در این بین بیان مکرر کروبی در رابطه با بی صداقتی احمدی نزاد و متهم کردن وی به ارائه ی آمار کذب،دفاع از دکتر زهرا رهنورد و خانواده ی هاشمی و نوری و استفاده از مشاورین اقتصادی احمدی نژاد علیه خود او را می توان از نقاط مثبت کروبی در این مناظره دانست.
مناظره ی مهدی کروبی و محمود احمدی نژاد گرچه تاثیری بر رشد آرای میر حسین موسوی نخواهد داشت اما به باور نگارنده از ریزش آراء به نفع محمود احمدی نژاد جلوگیری خواهد کرد.

زمانی حرف از اقدامات خشونت بار نیمه شب،بازداشتگاه های غیر قانونی،برخورد های خارج از محدوده ی دولت،گروه فشار گروهک های ناشناس و غیره بود.حالا اما چقدر همه چیز عوض شده آنقدر قبح ظلم و ستم شکسته،آنقدر برخورد با مخالف علنی و ظرب و شتم عادی شده که دیگر چیزی بنام برخورد های پشت پرده معنا ندارد
حتی به بهانه ی انتخابات هم ظاهر قضیه را نگه نمی دارند
با دیدن این خبر و تاییدش انچنان شوکه شده ام که لرزش دستانم مانع از نوشتن است لرزش پرده ی چشم مانع از دیدن
حتی نمی توانم فکر کنم
نمی دانم این جور وقت ها چگونه به بازمانده ها تسلیت می گویند؟
به خانواده اش؟
به دوستانش؟
به همه ی جوانان نسیم 88؟
به همه ی کسانی که برای اصلاح طلبی می جنگند؟
تصور کن؟
آن جوان ایرانی،پرهام رضایی که در برخورد فیزیکی حامیان محمود احمدی نژاد به کما رفت و در گذشت
می توانست برادر من باشد

درد در استخوانم مثل کشش ناخن روی شیشه،بغض در گلو مثل فشار سر زیر آب یخ،اشک در چشم مثل تصویر مات یک روز بارانی پشت شیشه های چرب و کثیف تاکسی مدل پایین سر چهار راه
درس نمی خوانم غذا نمی خورم
نمی خوابم
باور نمی کنم فریاد می زنم اما انگار صدایم به جایی نمی رسد
انگار توی پلاستیک در بسته ضجه می زنم
چند روز بیشتر تا انتخابات ریاست جمهوری نمانده و من مثل اسیر دست و پا بسته برای رهایی تقلا می کنم
اما چه تلاش بیهوده ای
وقتی توی دکترای اقتصاد
توی کارشناس علوم سیاسی
توی روزنامه نگار
من هیچ کاره ی مطلع
به اندازه ی آن پیرمرد مهربان 82 ساله ی روستایی به اندازه ی آن کوکب،بانوی میانسال خانه دار به اندازه ی آن کشاورز از همه جا بی خبر زحمت کش رای مان می ارزد
کشاورز فیس بوک ندارد
کوکب موج 4 و ماهواره نگاه نمی کند
پیرمرد نمی داند پرهام رضایی چطور کشته شد
حتی آنهایی که مناظرات را از تلویزیون دنبال می کنند اغلب چیزی از سند چشم انداز توسعه و اصل 44 و ... نمی دانند.وقتی توده از واقعیت بی خبر است چگونه باید از دروغ بری شود؟
چگونه باید احساس خطر کند
او لبخند می زند
انگلستان تکذیب می کند
زهرا رهنورد تکذیب می کند
هاشمی تکذیب می کند
دانشجویان ستاره دار اعتراض می کنند. دکتر معین تکذیب می کند
اما او هم چنان لبخند می زند
یک هفته مانده و کسی نیست واقیت را به پیرمرد کشاورز و کوکب و صغری و احمد و فهیمه توضیح دهد آن هم در شرایطی که هر رای تنها یک رای است
و او لبخند می زند
پ.ن:انتخابات و خاطرات دور قبل و چهار سال گذشته درد و نگرانی کمی نیست اما این روزها قلبم هم حال خوشی ندارد.دارم تمرین فراموشی می کنم باورم شده باید فراموش کرد.به قلبم چنگ می زنم به قول دوستی خط قرمز هایم به تعدیل نیاز دارند همه چیز در هم گره خورده

شاید سخنور خوبی نباشد
شاید بکار بردن و تکرار برخی واژه هایش دست آویز مخالفانش گردد
اما ادب مرد به ز دولت اوست
نکته ی جالب مناظره ی امشب هم سویی و تفاهم رضایی و موسوی در همین یک جمله بود.چه فرقی می کند رئیس جمهور بعدی کدام یک از این دو نفر است وقتی در تنگنای رقابت انتخاباتی اینقدر با سعه صدر حقوق شهروندی را پاس می دارند
اشاره به حفظ حریم خصوصی افراد توسط میر حسین موسوی هم نکته ی قابل توجه دیگری بودو البته معاونت حقوق بشر
رضایی هم انصافا در بحث های اقتصادی روشن و محکم ظاهر شد
کاش همه ی دریای متلاطم سیاست ایران هر شب مثل امشب مهتابی و صاف می بود

مناظره ی امشب محمود احمدی نژاد و میر حسین موسوی بسیار بیش از آنچه فکر می کردم جنجالی و داغ بود و اگر در جمع دوستان در ستاد برنامه را مشاهده نمی کردم شاید به اینکه مناظره را صدا و سیمای جمهوری اسلامی پخش می کند شک می بردم.نکته ی جالب امشب حمله های مکرر احمدی نژاد به رؤسای پیشین جمهوری اسلامی الالخصوص شخص هاشمی رفسنجانی و خانواده اش بود.برخی دوستان اعتقاد دارند که سیاست ها ی غلط هاشمی در هشت سال ریاست جمهوری اش و البته سهم تخریبی اصلاح طلبان یکی از محکم ترین دلایل رای اوری محمود احمدی نژاد در دور دوم انتخابات دوره ی نهم بود.چنانچه حتی اگرجلوی هاشمی صندلی خالی هم قرار می گرفت رئیس جمهور دولت نهم ایران می شد...
گویا سیاست صندلی خالی آنچنان به مذاق احمدی نژاد خوش امده که امشب در مناظره مقابل میر حسین موسوی
چند دقیقه ای یک بار دست به دامن هاشمی می شد تا آبروی نداشته ی دولتش را با او طاق بزند
احمدی نژاد امشب فقط یک آرزو داشت
کاش رقیبم باز هم هاشمی بود""
پ.ن:سخنی از خواهر عروس:میر حسین امشب قدرت مدیریت اجراییش را با مدیریت زمان درست در مناظره نشان داد بطوری که وقتی احمدی نژاد دنبال ثانیه ای برای گفتن جمله ی اضافه ای میگشت میرحسین موسوی چهار دقیقه وقت اضافه را با خونسردی به تشکر و خداحافظی گذراند.این نوع مدیریت را به مسائل کلان تر تعمیم بدهید

داستان از آنجایی شروع می شود که فشار تا زیر لبه ی مندیبل ملت(استخوان فک تحتانی)بالا می رود و اصلاح طلبان متفق القول تصمیم می گیرند که تحریم نکنند.راه می افتند و جلسه می گذارند و دنبال فرشته ی نجات می گردند .حالا سوال اینجاست که این فرشته ی نجات چه کسی می تواند باشد؟
باید محبوب باشد.در قد و اندازه ای باشد که همه ی مردم دست کم یک بار اسمش را شنیده باشند از اصغر اقای نانوا گرفته تا فاطمه خانم مادربزرگ مریم السادات.باید کارنامه ی قابل قبولی داشته باشد و قول نان بر سر سفره و نفت و ...نداده باشد بعد نفت را در پاچه ی شلوار ملت بریزد و کبریت و روم به دیوار...!
مهم تر از همه باید اصلاح طلبان این وری و آن وری و میانه و سواره و درون حکومتی و برون حکومتی و دانشجو با خط و بی خط و بی ربط همه برای حمایت از این رجل عاقل و بالغ سیاسی به اجماع برسند.حالا این اجماع چیست و چطور بدست می اید خودش داستان دیگریست.خلاصه همین حین و بین بود که یک عده راه افتادند و گفتند کی بود کی بود خاتمی
آمد و داعیه دار گفتگوی تمدن ها شد تازه آنوقت که آمد نفت این قدر ها هم گران نبود اما دست کم نان ارزان بود.اصغر آقا گفت خدا خیرش بده سر افرازمون کرده بود هی می رفت این ور اون ور بهش کادو می دادن.دا فاطمه جواب داد ای به قربون لبخندش یعنی می شه سید بیاد؟ مریم السادات خندید،یادش به اواخر دانشجوییش افتاد و تز عبور از خاتمی،عجب داستان مضحکی!حالا اما همه ی امیدش باز گشتن به آن روزها بود
سید اما مانده بود بر سر دوراهی
نمی خواست دیگران بگویند به خاطر قدرت برگشته
نمی توانست جلوی اصرار و جلسه های پشت سر هم و نامه ها و شعر ها بلوتوث ها طاقت بیاورد
سید گفت:یا من یا میر حسین
و وقتی میر حسین آمد سید با خیال راحت انصراف داد و کنارش ایستاد
!!
وارد بحث نمی شویم که سید یا میر حسین کدام برای شرایط فعلی بهتر بودند چون وقتی بزرگ تر ها تصمیم می گیرند ...!!
این وسط یک شیخی هم بود که چهار سال پیش در همین روزها کمی خوابش گرفته بود و آنوقت توی صندوق جا مانده بود و این چهار سال دیگر خواب به چشمش نیامده بود طوری که زیر بنر های تبلیغاتی اش هم امسال بزرگ نوشته بود:اینبار همه بیداریم!!
به قول نسیم بیک رفیق شفیق ما یک جورایی آدم دلش می سوزد و گاهی حتی من هم فکر می کنم که ما یک ریاست جمهوری به شیخ بدهکاریم
اما خوب با خودم رو راست که می شوم می بینم شیخ کمی زیادی کسوت نمایندگی مجلس در خون و پوستش مانده و آنوقت ممکن است مملکت را یکجا استیضاح کند و ...
به کسی ارام تر و معتدل تر نیاز است
یک حاج رضایی هم آن گوشه کنار ها بود که از بس هر سال آمده بود و رفته بود اوائل باورمان نشد که اینبار هم جدی باشد
خودمانیم حاجی شوخی می کنی؟اینبار انشا الله چند روز تا انصراف مانده؟
و در آخر یکی بود که همه آمده بودند تا او نباشد...
یکی که یهو از صندوق ها بیرون پریده بود و چهار سال هی سفر رفته بود و سخنرانی کرده بود و هی تحریم شده بودیم و حرف خورده بودیم و نماینده های کشور های مختلف به احترامش عصبانی سالن ها را ترک کرده بودند و دنیا یک عالمه اسم جدید برایش انتخاب کرده بود و کلی باعث شده بود به خودمان و ایرانی بودنمان ببالیم و کلی با غرور سرمان را بالا بگیریم و نوک پیکان تورم را ببینیم که هی بالاتر می رود و سر از قصر جک و ساقه ی لوبیا بین ابر ها در می آورد و داستان سیب زمینی و دانشجوها و ...که خود شرح مفصلی است
خلاصه این یکی آخری هم آمده بود تا باز هم باشد تا کلی سفر دیگر برود و کلی...!!
قصه ی رعنا به اینجا که رسید مکثی کرد و گفت:اینها را برای چه بافتم
آها
یادش امد دیشب تلویزیون مناظره ی رضایی و کروبی را نشان داده بود که نشسته بودند و هی بهم پاس داده بودند و ملت را حسابی کفری کرده بودند
اما داستان به همین سادگی هم نیست
هست؟
شیخ به نظر خیلی باهوش تر از این حرف هاست
مهندس رضایی هم که از مجموعه ی راست بریده چون آنقدر بریده که تصمیم گرفته اینبار بماند و تنهایی جلوی آن یکی بماند
پس چرا مناظره اینقدر سرد؟
چرا ؟
خوب رعنا با خودش فکر کرد احتمالا داستان به خاطر آن دیگریست
همه برای یکی به میدان امده اند
اگر در نزاع با هم برگ هایشان را رو کنند مثل این است که تک تک به یکی کمک کرده باشند
اما در تعامل با هم ...
رعنا به شدت مشتاق مناظره ی امشب است.مناظره های واقعی از امشب آغاز می شود
به گوی های جدول صدا و سیما که نگاه کنی می شود رنگ سبز برای میر حسین موسوی و رنگ قرمز برای محمود احمدی نژاد
این رنگ بندی شما را یاد چیزی نمی اندازد؟

حدود ساعت یازده شب بود.من و آقای همسر و یکی از دوستانمان،وحید در هوای خنک شامگاه اهواز سوار بر اتوموبیل از زیبایی جاده ساحلی کارون لذت می بردیم .آقای همسر وارد پمپ بنزین شد و از آنجایی که برای موتور ماشین مثل شکم خودش احترام بسیاری قائل است مستقیم به سمت جایگاه بنزین سوپر رفت.در این حین و بین من و وحید راجع به اتفاقات روز ستاد حرف می زدیم که کسی به سمت ماشین آمد و با لبخند پرسید:"از این پوستر ها که به ماشین زدید ،از کجا می تونم بگیرم؟"من یک دسته پوستر از مهندس میرحسین موسوی در ماشین داشتم،پیاده شدم و دو تا پوستر بزرگ تقدیم کردم ایشان هم تشکر کردند و رفتند در همین بین راننده ی ماشین پشت سر لبخند معنا داری به معنای تمایل جهت دریافت یکی از پوستر ها بر لبانش نقش بست.به وحید اشاره دادم که بیا برویم یک دوری بزنیم و برگردیم.او دوربین به گردن و من سرتاپا فیروزه ای و سبز نفری یک دسته پوستر 20 تایی از میرحسین موسوی در دستانمان لای صف ماشین های بنزین سوپر براه افتادیم و در کمتر از 10 دقیقه تمام پوستر ها،جز 3تا توسط مردم مشتاق ضبط شد.من از لاین سوپر خارج شدم و وحید را دیدم که در حال بحث با راننده ی یکی از ماشین های لاین بنزین عادی است .جالب اینکه در این لاین اکثرا تمایلی به رای دادن وجود نداشت و مردم با پوزخندی می پرسیدند:رای بدیم که چی بشه! یا می گفتند: همشون سر و ته یه کرباسن یا :چی گیرتون می یاد واسشون تبلیغ می کنید و...
درد نان درد معیشت و مثل همیشه درد بی تفاوتی
خلاصه اینکه 30 دقیقه بحث کردیم و با اینکه عده ی قابل قبولی را مجاب کردیم و آن 3 پوستر هم توزیع شد اما تا الان که این خطوط را می نویسم چیزی ذهنم را می آزارد
شاید این همان اشکالی باشد که نظر سنجی شهر های بزرگی مثل تهران هم داراست ما در جنوب شهر در نقشه ی هیچ کدام از نظر سنجی ها جایگاهی نداریم.حالا یا زبان ترجمه ی شعار هایمان غلط است یا واقعا برنامه ای مناسب و گوش نواز برایشان نداریم
سوال اینجاست
چرا فقط س و پ ر ؟

داستان داستان یک رشته نخ در یک بافه ی پوسیده ی قدیمی است سرش را که بگیری و بکشی کل بافه از هم باز می شود اولش باید

توسط رعنا | در شاخه: اجتماعی- سیاسی | 3 نظر