هویت

1.حقوق می خواند.دستش را دراز می کند تا روزنامه ی اعتماد ملی را از روی دکه ی روزنامه فروشی اول نادری بردارد،آستین مانتو کمی بالا می رود و نوار سبز دور دستش پیدا میشود.کسی محکم مچ دستش را می گیرد
:کثافت این چیه دور دستت
-یه مچ بند ساده
:مچ بند ساده ،ها..کثافت عوضی ...حالیت می کنم،
باسر به زن چادری کنارش اشاره می دهد و داد میزند ببرش تو کوچه،کشان کشان به درون کوچه کشیده میشود.زن با ناخن صورتش را چنگ میزند
دیگر چیزی یادش نیست جز اینکه دستش را روی صورتش گرفته و حتی اه نگفته و لگد و مشت که در پهلو و کمرش فرود می آید و صدای فریاد مردمی که سر خیابان جمع شده اند و شاهد کتک خوردن دختر جوان زیر دست و پای دو مرد و زن همراهشان هستند
مامور سر خیابان مرتب تکرار می کند اگر حوصله ی دردسر دارید برید تو خیابون
مردم فقط تماشا می کنند و التماس
توروخدا ولش کنید
دختره بابا
گناه داره
ولش کنید
از روی بدن مچاله شده ی دختر کنار می روند
کارشان تمام شده
خیلی عادی صحنه را در حالی که هنوز ناسزا می گویند و فحش هرزه بار دختر می کنند ترک می کنند
کسی به کمکش نمی آید
دلم برای واژه ی مردانگی شجاعت و غیرت می سوزد
درد در تمام پیکرش می پیچد
انگار وزنی به اندازه ی تمام دنیا روی کتفش نشسته
روی خانه رفتن ندارد، بیچاره مادر، قلب پدر
وقتی اینجا می رسد از دیدن چهره اش شوکه می شوم...نفسم بند می آید
تا عصر همه جور ترکیب و کرم را امتحان می کنم بلکه دست کم صورتش را بشود راست و ریس کرد
اما نمی شود
بدنش پر از جای کوفتگی به رنگ های بادمجانی و بنفش و قرمز متورم است
انگار که دختر جوانی در حین تجاوز مقاومت کرده باشد
هردو در یک فکریم
به شعورمان تجاوز کرده اند
با یک گریم کامل کمی جای خراش ها و زخم های صورتش را می پوشانم اما بدنش...
تلخ می خندد
-چند روز آستین بلند می پوشم
نمی دانم شاید باید کم کم خانواده هایمان به دیدن این صحنه ها عادت کنند
بگیرند ببرند
بزنند
پس بدهند یا...
قلب پدر باید قوی تر از اینها باشد
چشمان مادر خشک تر
2.مثلا درس می خوانم
مثلا سر جلسه می روم
همه ی سوال ها را نگاه می کنم
همه را که نه،اما خیلی ها را می دانم
زودتر از همه بلند می شوم
خسته از امتحان از درس
بورد گروه را نگاه میکنم
سه روز گدشته
و چیزی شبیه سقوط ازاد به رنگ سیاه
به نام نمره جلوی چشمم می رقصد
به خاطر یک درس دو واحدی چیزی حدود 6 ماه عقب می افتم انگار
به همین سادگی
کاش بتوانم کمی روی زندگی تمرکز کنم
نفرین به این روزهای لعنتی
3.به دوران مطلق رسیده ام
هر روز دعوا می کنم
عصر آشتی
هر روز روز جدایی است
فردا روز خوبی برای مهربانی
کاش دایره فقط یکی، فقط یک راس داشت
4.چیزی حدود سیصد متر زیر بنا را دستم سپرده اند و رفته اند مسافرت
دلم مسافرت می خواهد
از چهار دیواری خانه متنفرم
5.این روزها خانه ی بهداشتی اطراف روستاهای بالای کوت عبدالله اهواز روزگار می گذرانم
تجربه ی جالبیست
دیروز با بچه ها برای گردش رفتیم
دختران گروهمان اکثرا بچه های استان های مجاور خوزستان اند و قصه های فراوانی راجع به اعراب حاشیه شهر شنیده اند
با ترس و لرز و به اصرار فراوان من عزم گردش می کنند
با روپوش های سفید مثل ارواح سرگردان به بازار می رویم
دست فروشان که بیشتر پیرزن های عرب با شله و عبا هستند اینجا و انجا بساط کرده اند
سبزی
بامیه
ماهی
سیب زمینی و پیاز
میوه
حتی لباس و لوازم آرایش و لوازم تزئینی
یاد خرید های دوران کودکی با پدر به خیر
به بچه ها در خرید و جدا کردن کمک می کنم
اندک اطلاعات زندگی در خوزستان مسرورم می کند
خسته می شوم
یکی از همین خیه های خوب و مهربان گوشه ی بساطش را برایم پهن می کند
کنارش روی زمین می نشینم
یکی از هم گروهی هایم خسته بالای سرم می استد
تعارف می کنم که به جای من بنشیند
پیرزن می بیند
بساطش را اندکی پهن تر می کند تا جا برای دوستم هم باز شود
دخترک خجالت می کشد
می گویم: بشین به خاطر تو باز کرد بساطش رو
می نشیند
پشتش به پیرزن مهربان است
می گویم:خانم دکتر اینا خیلی به بزرگتر کوچیک تری حساس هستن کاش یه ببخشید بش بگی
او هم همین کار را می کند
پیرزن در اغوشش می گیرد و پیشانیش را می بوسد
دوستم سرخ می شود
بلند می شوم و قدم زنان تمام بازار را طی می کنم
خانمی سر راهم است
خانم کناری به عربی می گوید راه مرا باز کند
او بر می گردد و در حالیکه قربان صدقه ام
با لبخند و مهربانی راه را برایم باز می کند
تا از بین بساطشان رد شوم
خوشا به حال خودم که عربی می فهمم
موقع برگشتن همه ی بچه ها با پلاستیک های پر از خرید
خوشحال و خندان به خانه میروند
با خاطره ی یک روز شاد دربازار جنگیه ی کوت عبدالله
6.دلم می خواهد دو روز از همه ی دنیا مرخصی بگیرم و کنار ساحل دریا به ماسه ها زل بزنم
هوای جنوب این روزها زیادی داغ است و هوس لب رودخانه رفتن را از سر آدم بیرون می کند
7.به عدد 7 کماکان علاقه مندم،

"ای که بر دار زمان اعدام شده ای
زیر اعداد و ارقام و دفترت بمان
همچنان بمان
ایستاده در بندر اطمینان
اما من با دریا
با شعر
و با تندر
و با همه ی چیز هایی که زمان بردار نیست در سفرم"

سعاد الصباح.شاعره ی معاصر عرب.
برگرفته از کتاب براده های یک زن
نشر ابتکار نو

خیال با پاهای سرد برهنه روی پوست تنم راه می رود گه به دو،روی گردنم و فشار خفگی و حس مرگ که بر پرده ی چشمم می رقصد و گه به پنجه روی پوست شکمم حس قلقلک و خنده و گذار،انگار که دلت می خواهد دنیا بغل باز کند و تنگ در آغوشت بگیرد.و انوقت سرت را بر شانه ی دنیا بگذاری و در جایی که هیچ زمان و مکانی معنا ندارد در جایی که کسی پست نیست درد نیست خشم نیست آرام گریه کنی
آنقدر گریه کنی تا به بی وزنی مطلق برسی،یا خوابت ببرد یا با چشمان پف کرده به دنیا لبخند بزنی
تا حالا حسی توام گرما و سرما را تجربه کرده ای؟
مثل یک خونریزی شدید
اولش داغ است داغ داغ
بعد کم کم از انگشتانت شروع می شود
سرد و بیحس می شوی
آنوقت چشمانت ارام روی هم میرود
دو حالت بیشتر ندارد
یا چشم باز می کنی و خودت را در پناه و تحت مراقبت می یابی
یا باز نمی کنی و..
داشتم می گفتم خیال با پاهای برهنه روی پوست تنم راه می رود ،این روزها همه ی خیالاتم پر شده از روزهایی که هیچ چییزش آشنا نیست نه دلبستگی ها و نه وابستگی هایش
گذر از همه چیز و همه کس شاید بهترین نوع گذار به دنیای باشد که در دوردست ها به انتظار نشسته
بعضی وقت ها فکر می کنم کاش زندگی مثل کتاب های داستان کوتاه و شیرین و ساده بود
یک کلبه ی کوچک چوبی منظره ی یک دره ی سبز و در دامنه رودخانه
یک درمانگاه کوچک روستایی
مدرسه
بچه هایی که دور از دغدغه ی زندگی ناارام ما لبخند می زنند
و البته آسمانی آبی و صاف و بلند
چقدر دلم آرامش می خواهد می خواست
همه ی عمر
همه ی سال های زندگی
و چقدر به دنبالش به هر دری زدم
حساب کنی می بینی ما همه در زندگی به نوعی گدایی کرده ایم
یکی گدایی برای پول یکی برای محبت
یکی برای پست و مقام
من برای آرامش
اما گدایی برای آرامش هم مثل پول دزدیست
به قول قدیمی ها برکت ندارد
چند صباحی هست
بعد....
همه ی عمر خودم را وقف کردم تا بهانه ای باشم برای دیدن لبخندی یا پاک شدن غصه ای
من مملو از درد من مملو از ماجرا من مملو از راز های نگفته قصه های نا تمام
حرف های ناشنوده
امروز یکی از دختران همکار و همکلاسی می گفت افسردگی اصلا در رعنا ره نداره!!
ای وای که من انقدر این حس را تجربه کرده ام که حس نکردنش برایم عجیب است
ای وای
وقتی کف زمین زندگی نشسته ایخسته ای و حس بلند شدن نداری چه می کنی؟
من باشم پایم را می اندازم روی پایم و نفسی تازه می کنم
نه
من باشم دستم را دراز می کنم تا کسی دستم را بگیرد و بلندم کند
اویزان می شوم
گرچه در پس هر دستی که بلندت می کند تلنگریست
تو شاید به سختی بلند شوی تلو تلو بخوری ولی در نهایت به مقصد برسی
افرین به تو
یک راه دیگر هم هست زمین داغ باشد،یا آب زیرت برود و از ترس خیس شدن یا گرما از جایت بپری
می بینی که توان بلند شدن را داری
با کمک
به تنهایی
با یک پرش سریع
آدم چقدر ظرفیت دارد؟
اندازه ی یک بادکنک؟
هرچقدر فوت کنی اندازه می گیرد؟
اگر ترکید؟
تازه بادکنک را هم گرما و سرما ضربه و تلنگر به اخر می رساند
مثل ادم
بحث اصلا بحث بادکنک نیست
بحث بحث من است که زیر دست خیالم بی دفاع افتاده ام
بحث زندگی است که گلویم را فشار داده
بحث روزگار است
کاش کلبه ی چوبی ام شومینه داشته باشد
پ.ن:
یادت هست
زیر افتاب نگاهت برنز شده بودم؟
اما تو سفید دوست داشتی
من به خاطر تو خودم را گم کردم
تو به خاطر هیچ مرا

این روزها خواب دم صبحم که تنها مامنم شده هم ،آرام نیست...
کابوس بلندی شده ام که مستند پخش می شود.
شنیدی فلانی رو گرفتن
آره من خونه ام
شنیدی آن یکی رو آنقدر با کابل زدن که...
آره من هنوز خونه ام
امروز برگه ی امتحان پایان بخشم چیزی شبیه سفید بود
فلانی عجب زن قوی و آرامیست از ساعت 6 بعد الظهر تا 2 صبح با چشمان و دستان بسته خورد و شنید کاش فقط درد بود حرف هایی که او شنید...چه بگویم که نگفتنش بهتر
تخریب بود تهدید نه تحقیر بود
راستی تو کجایی؟من هنوز هم خونه ام
پست قبلی راجع به دوست بیست ساله و جوانم نوشته بودم جوانمرد بزرگ
امروز نوبتی دیگر نواختندش
آویزان و معلق در هوا
زدند
"آخ آجی زدنم
خوبی؟
آره بابا "و صدای خنده
که آنقدر درد درونش دارد که هم نواییش گریه ی من است
آنوقت من هنوز خانه ام
بیمارستانم
و بوی گند تعفنم را خودم هم می شنوم
اما هنوز خانه ام
این روزهای داغ تمام میشود
فکر می کنم باید چون منی بماند که چون تویی را مرهم باشد
اما برایت گریه نمی کنم
برای خودم گریه می کنم که به جای همه ی شما یک جا درد کشیدم
انتظار کشدیم
رنج بردم
مردم و زدنده شدم
تا پیکر کبود
دست و پا و صورت خونینتان را دوباره دیدم
گریه می کنم
و هنوز هم خانه ام
تا فردایی که بتوان طلوع کرد
همیشه باید نفس هایی تازه برای فریاد هایی سبز در سینه باشد
کجایی رعنا؟
من خانه ام
من هستم....

نمی توانم بنویسم نمی توانم حرف بزنم
آنجا کتابخانه بود.بچه ها می نشستند کتاب می خواندند.تفسیر می کردند فیلم می دیدند ،نقد می کردند،حرف می زدند،همان جا بود که بچه های 40 چراغ را میزبان بودیم.و بعد همه سبز شدیم،سبز شدیم و بهت بعد از انتخابات همه مان را مثل خطوطی لرزان در هوای سفیدی کاغذ به خواب برد.دیروز همه جمع شدیم حرف زدیم گریه کردیم قصه گفتیم خاطره بافتیم و قرارمان براین شد که آرام بمانیم تا هر چه پیش آید صبر کنیم تا وقتی که مجوزی قانونی راهی روزنه ای...
امروز عصر بالاخره تصمیم گرفتم به سراغ 46 فصل درس نخوانده ام بروم 3 روز وقت مانده و محالی که می خواستم شدنی شود...
سرم لای کتاب ها بود که یکی یکی زنگ زدند
همه را گرفتند
بچه ها را
جوانان را
رای اولی ها را
همه و همه را
و بردند
و گوشی های خاموش
و تماس های بی جواب
دوستانم وابستگی هایم
همه را همه را...
به کدام جرم نمی دانم

پ.ن:امروز صبح همه ی دوستان،خانواده ها مقابل دادگاه انقلاب بودند بچه ها را با جرم عوامل اصلی اغتشاشات روزهای اخیر اهواز !!محاکمه کردند بیچاره بچه ها.دیشب تا صبح به این و آن دلداری میدادم
یکی ازد دوستان که در حوزه ی بانوان بسیار زن فعال و محبوبیست با صدای لرزان سعی می کرد خودش را خونسرد نشان دهد کودک 8 ماهه اش از ناآرامی مادر جیغ می کشید و گریه می کرد.یا شاید برای پدر بی تابی،دیگری هم کودک 11 ماهه به بغل از صبح در دادگاه زار میزد
دیشب فقط دلداری دادم کسی نبود خودم را دلداری بدهد
نگران رای اولی هایی بودم که بار اول در ستاد انتخاباتی دکتر معین الفبای زندگی اجتماعی را برایشان مشق کرده بودم نگران دوستانی بودم که هر بار در سخنرانی یا تجمعی نیروهی موسوم به لباس شخصی،حمله کرده بودند به جای من کتک می خوردند و محافظتم می کردند.نگران کسانی بودم که خواهرانم شده بودند برادرانم و حتی نزدیک تر
صبح که بچه ها را آزاد کردند من آنجا نبودم اما دوستانمان از لبخند های تلخشان گفتند
موبایل هایشان را نگه داشته بودند.عینک.کیف و هر چه را که تصورش را بکنید.یکی یکی زنگ زدم و جویای حالشان شدم،
"آجی نگران نباش خوبم"
من صدای گرفته اش را می شناختم سال 84 که به ستاد آمد،شانزده سالش بیشتر نبود،هر بار کتک می خورد یا درگیری میشد همین طور پاسخ میداد
"من تورو می شناسم"
صدای پسر خاله اش از کنارش می آمد که داد میزد:دروغ می گه رعنا زدنش،با ته باتوم سه جای سرش رو شکستن،بدنش همش کبوده،همه رو زدن می خواستن به زور اعتراف بگیرن"
دنیایم سیاه شد
حالا بیست سال سن دارد
در اوج جوانی
کتک خورده
دادگاه رفته
شب را در بازداشتگاه سپری کرده
دست بند و چشم بند را تجربه کرده
به کدامین جرم؟
وقتی حتی صدای اعتراضش هم هنوز بلند نشده؟!
از صبح فکر می کنم،کاش ما هم مثل بسیاری دیگر اعتراض کرده بودیم شاید آنوقت جای ضربه های باتوم اینقدر درد نمی گرفت
شنبه پانزده واحد امتحان دارم و چهل و شش فصل که حتی نای ورق زدنشان هم نیست
درس نه
غذا نه
خواب نه
و طوفانی از درد که در ذهنم می پیچد و تمام نمی شود
تا کجا باید دید،
باید شنید،
باید چشید،
نمی دانم
تا کجا؟

پ.ن:1.یک انتخابات بدون آرای سفید و باطل،حتی یک رای!!
2.نسبت مساوی رای ها ،در پنج میلیون اول 68 درصد د ر 15 میلیون کماکان 65 درصد این یعنی همه ی نقاط کشور به یک نسبت به رئیس جمهور منتخب!!رای داده اند
3.بهت و سکوت همه ی شهر های ایران را در برگرفته حتی از نقاطی هم خبر های درگیری و تشنج به گوش می رسد پس این 65 درصد ملت خوشحال کجا هستند؟
4.یکی از دوستان حسابی دعوایم کرد که از تو با این همه سال فعالیت بعیید است این نا امیدی و انفعال
راست می گوید مگر فعالیت اصلاح طلبی مان یک روزه شروع شده یا امروز تمام می شود؟
یادمان به همه ی خون هایی که دادیم باشد
اگر 18 تیر یادمان رفته یادمان به در خون تپیده های زنجیر انسانی شیراز باشد
بیدار باشیم و به هوش
آرام و قوی
ما هستیم
من هستم
شما چطور؟
5.تقریبا تمام سایت ها ی حامی میرحسین یا فیلتر شده اند یا تهدید یا به طور نامعلومی به روز شدنشان متوقف شده است.هیچ منبع خبری نداریم.موج سوم با حدود نیم میلیون حامی و آینده و توقف به روز شدن بسیاری از سایت های دیگر.فعلا این را داشته باشید
6.دانشگاه ها کماکان تعطیل اند تا کی؟از چیزی می ترسند؟چرا برای 46 میلیون واجد شرایط 56 میلیون برگ تعرفه داشتیم و باز هم خیلی جاها برگ کم آمد؟این ده میلیون برگ اضافه کجاست؟
7.زیر چتر دروغ نمودار های فریب به احترام خودم،تو،و همه ی دیگران و دیگران به مدت یک آه بلند به جگرسوزی تمام این روزهای سخت سکوت می کنم.هفت کماکان عدد مقدسی است.

1-این روز ها حال و هوایم مثل کسی است که با لباس خیس بر خلاف جهت باد در روزی میانه ی تابستان و طوفان خاک خوزستان، تقلا کند.نه اینکه انتخابات مقصر باشد نه
خودم با خودم درگیرم
2- در همین راستا با حمید برادر شوهرم بیرون میرویم گردشی و خرید و بستنی فروشی دور میدان شهدا .لیوان بزرگ اب هویج بستنی را زمین می گذارم تا از منظره ی بیرون عکس بگیرم .درست زیر تابلو توقف ممنوع جلوی الگانس راهنمایی رانندگی و تویوتای یگان ویژه و نیروی انتظامی و خلاصه تمامی نیروهای مربوطه پژو 206 توقف کرده و چهار در و صندوق گشوده،تمام ماشین حتی شیشه ی جلو پوشیده از پوستر، اهنگ تحریفی یار دبستانی در وصف احمدی نژاد را با صدای بلند پخش می کند و مامورین فقط نظاره گر اند
بماند که این مدت چقدر به انواع و اقسام موارد بچه های حامی میرحسین را آزار داده اند!جالب تر اینکه کمی انور تر دکه ی روزنامه فروشی است که من و شوهر بسیاری از اوقات قوت روزانه مان را از ان تامین می کنیم و معمولا حتی اجازه ی نیش ترمزی هم در این محل داده نمی شود.شوهر دور میدان می چرخد تا من روزنامه بخرم!!
3-هنوز لیوان آب هویج بستنی دستم است و اعصابم حسابی خورد که دختر بچه ای حدودا چهار ساله با موهای نامرتب قهوه ای کمرنگ لباس ماکسی پاره و سر و وضع آشفته و بهم ریخته دو دستی به شیشه ای که به ان تکیه دادم می چسبد و به من زل می زند.احساس خفگی می کنم.با دست به بستنی اشاره می کند .اشاره می دهم که :می خوری؟ سر تکان می دهد
اشاره می دهم که بیا تو
جلوی در متصدی مانعش می شود
با دست اشاره می دهم. با تعجب می پرسد برایش سفارش می دهید؟ .
می گویم :بله
دختر کنارم می نشیند .
می گویم صبر کن یکی برایت سفارش داده ام
سر تکان می دهد:نه همین
اصرار می کند
لیوان نیم خورده را بدستش می دهم لبخند می زند بلند می شود سری تکان می دهد و با خوشحالی لیوان بدست به حالت فرار مکان را ترک می کند.
همه ی اهالی زیر سقف ساختمان به ما زل زده اند و لبخند می زنند.
حمید، لیوان تاژه ی آب هویج بستنی را جلویم می گذارد.
نمی دانم این اشک های لعنتی چرا الکی جمع شده اند.به آرایش چشمم فکر می کنم نا خود آگاه خنده ام می گیرد به دخترک، بغض می کنم
چه دنیای مسخره ای
4-از بستنی فروشی خارج می شویم ماشین هنوز تبلیغ می کند مامورین هنوز تماشا،چیز هایی راجع به ریشه کنی فقر و ...می گوید .باور کنید تکه فیلم و چند عکس و خلاصه اسنادش هم هست!!!همین دیروز ورودی درب علوم پزشکی اهواز مامور محترم حراست ماشینم را نگه می دارد تا تک پوستر پشت شیشه را دربیاورم و در جواب من که بار ها و بار ها ماشین های حامی احمدی نژاد را با پوستر در محوطه ی بیمارستان دیده ام می گوید نمی دانم آنها از کدام در وارد شده اند .من مامورم!!در همین حین یکی از همین ماشین ها از کنارم رد می شود!!
5-امروز زنجیر انسانی سبز پوشان اهوازی غافلگیرم کرد از تصور و باورم خارج بود.جمعیت را بالای صد هزار نفر حتی برخی منابع تا دویست هزار نفر، تخمین زده اند.شاید بهتر باشد بجای زنجیر بگوییم طوفان انسانی.همزمان احمدی نژاد در مصلی سخنرانی داشت.مردم فریاد می زدند :"مردم همه اینجان پس کی رفت مصلا"
6-این ترم 24 واحد سنگین در پیش دارم و حتی تصور آنچه نخوانده گذاشته ام خنده دار شده
7-عدد هفت تقدس خاصی دارد قبول ندارید؟

توسط رعنا | در شاخه: شخصی | 14 نظر